گفتگو و پرسش و پاسخ
گفتاورد

ابن خلدون

اکثر حاملان علم و دانش در میان امت اسلامی از ایرانیان بودند. مگر موارد نادری که بسیار اندک است. اگر در میان آنان کسی از لحاظ نسبی عرب است از نظر زبان و پرورشگاه و استادان و آموزگاران عجم است. در حالی که امت مسلمان عرب است ... احدی غیر از عجم به حفظ و تدوین و دانش نپرداخت.

ابن خلدون

تازه های تارنما
پیشنهاد ویژه
پذیرش آگهی

آنچه از روایت ریدک به دست می آید، آن است که کمانداری، تیراندازی، سوارکاری، نیزه وری، شمشیربازی، چوگان و شطرنج (چترنگ) و بازی های دیگری مانند پتواژه، پای بازی، آشتپذ (هشت پا)، نواردشير (نرد) و زمب از فنون و بازیهایی است که خانواده های ایرانی در زمان ساسانیان، فرزندان خود را با آن آشنا می کردند.
از اشاره های ریدک برخی اسباب بازی های آن دوره مانند تناب (رسن)، زنجیر، چوب، گوی، شیشه و حیواناتی که بازیچه ی بازیگران بودند، مانند مار و میمون بر ما آشکار می شود. رسن بازی، شمشیر بازی، کاسه بازی، شیشه بازی، میمون بازی، تردستی، بندبازی و ماربازی نیز از این دسته اند.
مسعودی در مروج الذهب از اردشیر بابکان به عنوان نخستین کسی که نرد ساخت و بازی کرد، یاد کرده است. هم او نرد را وسیله ای برای وانمودن کار جهان و بازیچه قرار دادن جهانیان، خانه های نرد را نماد زمان، و مهره ها را نمودار تقدیر دانسته است.
در زیر جام هخامنشی که از خرابه های حسنلو به دست آمده است، نقش صفحه ی شطرنجی دیده میشود که از یک رو ۱۰ خانه و از روی دیگر ۹ خانه دارد و شاید شطرنج نیز از اختراعات خود ایرانی ها بوده است.
یکی از بازی های کهن ایرانی قاپ بازی است. قاپ با شتالنگ، استخوان قسمتی از پای گوسفند است. خاستگاه این بازی را دوران زندگی شبانی و از سرگرمی های چادرنشینان فلات ایران دانسته اند. به روایت راوندی، ایرانیان نرد باختن و انداختن تاس و سپردن بخت و سرنوشت خود به خوب و بد آمدن تکه استخوانی را نکوهیده اند و به جای نردبازی، شطرنج را که بازی «حکیمان و خداوندان فهم» باشد، برگزیده اند.

ققنوس هزاره ها - محمود کویر

  • بازدید: 122
 

دیدگاه خود را بنویسید



برگ نخست فرهنگ ایران بازی های ایرانیان در زمان ساسانیان
داستانزد ایرانی

دست روی دست گذاشتن

زمان را از دست دادن

پیشنهاد
دیدگاه کاربران


بازی های ایرانیان در زمان ساسانیان