فتوت يا جوانمردي جرياني است که ريشه در باورهاي کهن مذهبي و منش اخلاقي ايرانيان دارد. به نظر مي رسد که اصل اين جريان را بتوان در انديشه هاي باستاني ايران، آيين زرتشتي، جستجو کرد. اين جريان در طول بيش از هشت سده ازعمر خود فراز و نشيب هاي فراواني داشته است: از عيّاري و راهزني گرفته تا فتوّت سياسي و تعاملات بين اصناف و مشاغل.

سياوش يك شاهزاده ايراني و از خانداني شريف و با اصل و نسب است كه در اثر توطئه شوم مجبور به ترك ديار خود ايران زمين شده است و راهي سرزمين بيگانه، توران زمين مي گردد.او درآنجا به شيوه اي دردناك وغم انگيز وغريبانه و مظلومانه، با تعدادي اندك از يارانش در برابر خيل عظيم دشمن كشته مي شود و سرش از بدن جدا مي گردد و جسم او بي تابوت و گور و كفن در بيابان رها مي گردد.

در جلد ششم ناسخ التواریخ نامه ای از «ابان بن سلیم» نقل شده است که از جانب معاویه به «زیاد بن ابیه» (برادر خوانده معاویه، سرپرست کوفه و خوزستان و فارس) نوشته شده و متن این نامه توسط منشی زیاد بن ابیه به ابان بن سلیم که دوست نزدیکش بوده امانت داده شده است که آن را بخواند و او با توجه به مضمون جالب نامه رونوشتی از آن برای خودش برداشته است. نامه چنین آغاز می شود:

استاد فریدون جنیدی چندی پیش در یکی از برنامه های زنده در دورآواز (رادیو) فرهنگ بیان داشت که واژه های چک و بانک ریشه ایرانی دارد و شکل ایرانی آن چک =chak و بنگاه بوده است که با دگرگونی های اندک به زبان های دیگر راه یافته است . دکتر شیرین بیانی نیز در تازه ترین گفتگوی خود با خبرگزاری میراث فرهنگی این موضوع را تایید و درباره اصل بانکداری و رد و بدل کردن چک چنین میفرماید: