فردوسی تنها سخنوری است که توانسته به زبان راستین پارسی بدان‌سان که می‌سزد و می‌برازد، راه ببرد و این زبان را به شایستگی به کار بگیرد.استاد میرجلال الدین کزازی به مناسبت روز بزرگداشت فردوسی (25 اردیبهشت‌ماه) در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در کرمانشاه، در خصوص ویژگی‌های نظم این شاعر گفت: سخن فردوسی سخنی است بی‌پیرایه، ساده، روشن، رسا و روان، به روشنی روز و روانی رود.

یعقوب (پسر) لیث یکی از پادشاهان ایران از دودمان صفاری بود . یعقوب بن لیث مردی بود از قریه قرنین در سیستان . لیث پدر یعقوب در سیستان شغل رویگری داشت . او سه پسر داشت بنام های یعقوب و عمر و علی . هر سه پسران لیث حکومت کردند اما دوره حکومت آنان چندان نپایید . یعقوب نیز در اوایل مانند پدر رویگری می کرد و هرآنچه بدست می آورد به دوستانش ضیافت می کرد . چون به سن رشد رسید عده ای از عیاران او را به سرداری خود برگزیدند .

سرزمین نیمروز ( سیستان /زرنگ / زاولستان ) بانجوم و بویژه با گاهشماری ایرانی پیوندی عمیق و دیرینه دارد . نام های گوناگون این سرزمین از کارکردهای نجومی آن برخاسته است . نامواژه «زابل / زاول » با رسیدن خورشید به سمت الرأس و اندازه گیری آن به عنوان مبدا شبانروز در پیوند بوده و بعدها واژه «مزوله » به معنای «شاخص خورشیدی » از همان ریشه برگرفته شده است .

در جریان تازش وحشیانه ی انگلستان و روسیه به سرزمین اهورایی ایران،با آنکه بیشتر ارتش شاهنشاهی از هم گسیخته بود اما دلاورانی چون برادران بایندر و بسیاری دیگر از جانسپاران میهن، این ننگ و خواری  را بر نتابیدند و رو در روی جنایتکاران اروپایی ایستادند و جان خود را در راه پاسداری از ایران زمین فدا کردند.

شاید شما هم این خبر را شنیده باشید یا حتی فیلم‌ها و عكس‌هایش را دیده باشید كه هنگام دگرگونی سال نو از میان باشندگانی كه برای بازدید آرامگاه كورش بزرگ به این مكان آمده بودند، فردی با پرتاب یك نارنجك دستی به دیوار آرامگاه باعث شد تا دایره‌ای سیاه رنگ روی آن نقش ببندد، بنایی كه چند هزار سال را پشت سرگذاشته و در میان باد و باران سال‌ها مقاومت كرده تا نشانی باشد از تمدن و پیشینه فرهنگی ما.