میهن نما
میهن نما
گفتاورد

سید مصطفی محقق داماد

ايرانيان باستان شادي مردمان را توأم با شادماني زندگي براي جانوران و گياهان و زمين و جهان مي‌دانستند.ايرانيان به شخصيتي مانند كوروش مفتخرند كه به نظر ما بهترين عقيده دربارة وي آن است كه او همان «ذوالقرنين» قرآن كريم و از پايه‌گذاران حقوق بشردوستانه، و رعايت اصول انساني و حمايت از منابع زيست‌محيطي در زمان جنگ و درگيري مسلحانه است. ساختمان‌هاي باقي‌مانده از ايران باستان نشان مي‌دهد كه آنان نسبت به مصرف كردن منابع طبيعي قناعت مي‌كردند و كاملاً جانب احتياط را رعايت داشته و منابع طبيعي را از هر گونه آلودگي محفوظ مي‌داشتند .اين است ايران ما واجداد ايرانيان. جاي آن دارد كه خطاب به ايرانياني كه امروز براي طبيعت زيبايشان اهتمام نمي‌كنند، جنگل‌ها را ويران و با طراوت‌ترين نقاط را به زباله دان تبديل مي‌كنند، گفته شود: تو يادگار آن پدراني/ در عرقت از چه خون پدر نيست؟

دكتر سيد مصطفي محقق داماد

کاربردی
پیشنهاد ویژه

مردم روستا(جاورتن و روستاهاي همسايه) 2 ماه از زمستان را چله مي نامند،دوره اي 60 روزه كه از آغاز دي ماه سر مي گيرد و سرانجام در آغاز اسفند پايان مي پذيرد.البته اين پايان كار نيست چراكه اين چرخه ي 60 روزه خود به دو برهه ي 40 روزه (= چله بزرگ / آغاز ديماه تا 10 بهمن) و 20 روزه ( چله كوچك يا خرد / 10 بهمن تا آغاز اسفند) بخش ميشود.

آغاز چله ي كوچك يا خرد يعني دهمين روز از بهمن ماه همزمان است با جشن باشكوه و كهني كه در ادامه به بررسي چندوچون آن مي پردازيم؛جشن سده؛جشني كه پيشينه اي بس كهن در فرهنگ والا و ديرنده ي ايرانزمين دارد و در گويش جاورتني با لغزشي آشكار سره خوانده مي شود.اين جشن برخلاف آن چه برخي از پژوهشگران مي انديشند و مي نويسند جشني كاملا ملي و ميهني است يعني هيچ گونه وابستگي اي به هيچ دين و آيين خاصي ندارد بلكه همچون نوروز برخاسته از ژرفاي جامعه ي ايراني است.چرائي برگزاري اين جشن هم اين است كه به باور ايرانيان كهن با پايان يافتن چله ي بزرگ - كه اوج سرماي استخوان سوز زمستان است - زمين اندك اندك رو به گرمي مي رود. يا به گفته ي مردمان ده ( جاورتن):زمين از خودش گرم ميشود.نكته اي كه امروزه با روشها و برهانهاي دقيق علمي اثبات شده است كه ما از بازگفت آن چشم مي پوشيم.به هر روي ايرانيان و همسو با ايشان مردم روستاي جاورتن به پاس اين فرخندگي ارجمند در چنين روزي بر بام خانه هاي خود آتش مي افروزند و گرداگرد آن به خواندن سرودهاي محلي و ايراني گوناگون مي پردازند ... البته آنچه پرس و جوهاي من بدست مي دهد اين است كه اين آيين نيك در گذشته هاي نه چندان دور (شايد كمتر از 5 سال پيش) با شور و شكوه بيشتري برگزار مي شده است.چنان  كه مردمان ده پيش از تاريك شدن هوا با ريسمان و تيشه و داس به دامن دشت و صحرا مي رفته اند و هيزم ويژه ي اين روز را _ كه آنهم سره نام دارد- مي چيده اند و به روستا مي آورده اند،روي پشت بام كمتر خانه اي هم آتش روشن نمي شده و كمتر كسي هنگام زبانه كشيدن آتش در خانه مي مانده است.

فرستنده نوشتار به مهرمیهن : مجتبی - بن مایه : javartan.blogfa.com

  • بازدید: 1866
 

دیدگاه خود را بنویسید

▒ از شما می خواهیم :
◄ دیدگاه های خود را در پیوند با همین جستار بنگارید.
◄ از فرستادن دیدگاه های همانند (تکراری) بپرهیزید.
◄ پرسشهای خود را در انجمن پرسش و پاسخ برشمارید.
--------------------------------------------------------
√ مهرمیهن در ویرایش دیدگاه ها آزاد است.
√ دیدگاه ها پس از بررسی (از 1 تا 72 ساعت) نمایش داده می شود.


برگ نخست ایران امروز جشن سده در روستاي جاورتن


Your SEO optimized title