میهن نما
میهن نما
گفتاورد

عبدالمجید ارفعی

مهم‌ترین علتی که سبب شد، کوروش خیلی از سرزمین‌ها را بدون جنگ و خونریزی فتح کند این بود که شهرت دادگری او به همه جا رسیده بود و مردمان نیز از پادشاهی او خرسند بودند؛ چراکه در سایه‌ی پادشاهی او از یورش‌ها و قتل و غارت‌های سالیانه‌ی این قوم یا آن قوم، نجات می‌یافتند. بنابراین اگر کوروش به بخش بزرگی از فرمان خود عمل کرده باشد که تاریخ این را گواهی می‌دهد، او نمونه‌ آرمانی یک شهریار دادگر در طول تاریخ است.

پروفسور عبدالمجید ارفعی

کاربردی
تبلیغات
شاهنامه ی فردوسی
تبلیغات
زبان و گویش دبیره ی امروز ما، الفبای عربی یا الفبای آریایی؟
میانگین امتیار کاربران: / 5
بسیار بدبسیار خوب 

دبیره آریاییبه تازگی این سخن در میان برخی ایرانیان و بيشتر پان‌ايراني‌هاي تندرو گسترش يافته است که دبيره امروزين ما كه به آن مينويسيم، الفباي عربی است. اما آيا به راستي اين رسم الخط؛ الفبايي عربيست يا دبيره‌اي ايراني؟ بسیاری بر اين باورند كه پس از سرنگونی پادشاهی ساسانیان و چیرگی اعراب بر ایران، دبيره و الفباي اعراب بر ايرانيان وادار (تحميل) شد و دبيره پهلوي كه الفباي گذشته ايرانيان بود فراموش گشت.

 

این باور به اندازه‌اي فراگير شده و گسترش یافته است که نه تنها بسیاری از ما ایرانیان نیز آن را پذیرفته‌ايم و دبيره‌ و الفباي خود را كه امروز به آن مينويسيم، الفباي عربی می دانیم، بلکه این انگاره و ديدگاه را در بسیاری از تارنماهاي بنيادين و دانشنامه‌هاي مجازي همچون ویکی پدیا نيز نگاشته شده است. در اين نوشتار، براي آشنايي بيشتر با خط فارسي امروزين كه آن را عربي ميخوانند، نگاهي به انگاره‌ها و نظريه‌هاي گوناگون و تاريخ دبيره و الفبا، در بين اعراب و سپس ايرانيان مي‌اندازيم.

آيا اعراب در سراسر تاريخ خود، خواندن و نوشتن و دبيره و آموزش و الفبا و سواد داشتند؟

براي آغاز اين جستار مَهند و مهم، نخست بايد ديد كه ریشه این دبيره كه امروز ما با نام خط عربي ميشناسيم، در خود شبه جزيره عربستان (حجاز) است يا خير؟ و اگر نيست اعراب این دبيره را از کجا آورده اند؟

به گواه تاريخ و يادگارهاي تاريخي، دبيره‌اي با نام «خط عربی» در تمام دوره‌هاي تاريخي، هرگز باشنده نبوده است(وجود نداشته است). چرا که تا پیش از اسلام نشانی از وجود دبيره و الفبا و خط و دیوان و آموزش در میان عربها بویژه در میان عربهای حجاز دیده نشده است. تنها از عربهای شمالی حجاز (حیره و غسان که یکی زیر فرمان شاهنشاهی ایران و دیگری زیر فرمان امپراطوری روم بود) پنج گواهي و مدرك که کهنه‌ترین آنها به هزاروپانصد سال پیش باز می‌گردد، بدست آمده است.
از عربهای جنوب بيابان سينا نیز نشانه‌هايي بدست آمده است که پیوند با مردم یمن دارند و آنان نیز همانند مردم حیره زیر فرمان شاهنشاهی ایران بودند.

دکتر همایون فرخ در کتاب «سهم ایرانیان در پیدایش و آفرینش خط در جهان» می‌گوید:
«مردم حجاز بخاطر بيابان‌نشینی از نوشتن و خط بی‌بهره يوده‌اند اما اندکی از آنها که کمی پیش از اسلام به حیره و غسان در عراق و شام [كه يكي زير پرچم ايران و ديگري زير پرچم روم بودند] می‌رفتند نوشتن را از آنها آموختند و [زبان] عربی خود را با حروف الفباي نبطی و سُریانی و عبرانی می‌نوشتند .»

«زیگموند فرنکل» نيز دربارهٔ نبودن خط و دبيري و کتابت در میان اعراب ميگويد:
«كمابيش تمام واژگانی که در زبان عربی با نگارش، پيوستگي دارند؛ از زبانهای بیگانه گرفته شده‌اند، از آن جمله است: قلم که تا دیرزمانی از واژه‌های بنيادين و اصیل سامی انگاشته می‌شد، در حقیقت یونانی است (Khalamos) و اصل آريايي دارد. چنانچه واژه «دوات»، به گفتة «لاگارد» از زبانهای ایرانی گرفته شده است. «حِبر» با همین گويش، سریانی و «سِفر» به معنی کتاب، آرامی است.»

همچنين در نسكهاي سرچشمه‌اي چون تاريخ تبري ميخوانيم كه پس از چيرگي اعراب بر ایران، چون بیشتر اعراب خواندن و نوشتن نمی‌دانستند، براي كارهاي ديواني و دبيري، ایرانیان را برميگزيدند.

اكنون باید اندیشید این دبيره و الفبا که امروزه آن را «خط عربی» می‌خوانند چگونه‌ دبيره‌اي بوده است که خود اعراب آن را نمی‌دانسته و نمي شناخته‌اند و نمی توانستند بدان بنویسند و بخوانند و از سويی دیگر، دبیران و دیوان‌سالاران ایرانی آن را به نیکی می‌شناختند و هتا(حتي) در دوره‌اي نيز، با انجام دگرگونی در آن، آن را بهبود بخشيدند.

از تمام نوشتارهاي پژوهشگران و پژوهشهاي باستان‌شناسان چنين برمي‌آيد که اعراب حجاز نه دبيره و الفبايي داشتند و نه خواندن و نوشتن مي‌دانستند، زیرا هیچ نوشته اي هتا(حتي) يك نمونه بر روي خشت و گل و سنگ و استخوان و پوست و پاپيروس و ... ، در سرزمين آنها یافت نشده و هیچ نشانه‌ای تا امروز از بودن دبيره و خط و سواد، از اعراب حجاز به دست نیامده است و تنها همانگونه كه گفته شد از اعراب شمال عربستان که در نزديكي فرهنگ ايراني بوده‌اند و از اعراب يمن كه زير پرچم پادشاهي ايران زندگي ميكردند، تنها چند نمونه یافت شده است.

راي و نظر خود اعراب در اين باره چيست؟
اعراب خود بر اين باور هستند كه اين دبيره از الفباي نبطي برگرفته شده است و الفباي نبطي نيز وامدار الفباي آرامي و آن نيز از فنيقي‌ها برگرفته شده است.

واژه نبطی اشاره به قوم نبط دارد که از كم‌وبيش سدوپنجاه سال پيش‌ترسايي (پیش از میلاد) در نبطیه می زیسته‌اند و سامي‌‌نژاد بوده‌اند. نبطيان در اوج توانمندي و نیرومندی‌، از سوریه تا حجاز و از سوي ديگر از اردن تا بيابان سینا در حجاز گسترده بودند. يافته‌ها و اسناد بدست آمده در شمال عربستان امروزی، همگي در درازنای سه سده يعني بین دو هزار تا هزار و هفتسد سال پیش به پیدایی آمده‌اند. می‌بایست یادآور شد که از هزار و ششسد سال پیش يادواره‌اي در دست است که امروزه سنگ‌نبشته «النّماره» نامیده میشود و كمابيش به زبان عربی آويژه و خالص است اما به دبيره و الفباي نبطی.

از اندکی پیش از سالهای آغازین پیدایش اسلام تنها دو نوشتة بسیار كوتاه در دست است که در یکی از آن دو که سنگ‌نبشته «حرّان» نامیده میشود و به سال پانسدوشصت‌وهشت میلادی [هنگام شاهنشاهی خسرو انوشیروان ساسانی] باز می‌گردد، دبيره و خط به کار رفته به الفباي امروزين ما و اعراب همانندي و شباهت‌هايي دارد. استاد ملك‌الشعراي بهار در دفتر یکم از کتاب «سبک‌شناسی» اين دو نمونه سنگ‌نبشته را آورده است. سنگ‌نبشته‌ی حران، بدين‌گونه است كه در زير آورده شده است:

سنگنوشته حران

متن این سنگ‌نبشته و همچنين برگردان آن به پارسي چنين است:

«اَنا شُرَحیل بن ظَلُمو بَنَیتُ ذا المرطول سنه ۴۶۳ بعد مَفسد خیبر بعم.»
«من "شرحیل پسر ظالم" این مرطول را به سال ۴۶۳، پس از ویرانی خیبر، در یک سال ساختم.»


سنگ‌نبشته‌ی زَبَد (نام ويرانه‌اي در نزدیکی رود فرات) نيز که زمان آن را پانسدويازده ترسايي(میلادی) دانسته‌اند بدين‌گونه است:

متن و برگردان این سنگ‌نبشته به پارسي چنين است:

«به نصر الاله شرحو بر امت منفو و ظبی بر مر القیس و شرحو بر سعد و وستریحو (بتمیمی)»
«به یاری خدا، «شرحو پسر امت منفو» و «ظبی پسر امرءالقیس» و «شرحو پسر سعد» و «وستریحو بتمیمی.»


هميدون، از ابن عباس (پسر عموی پیامبر اسلام) نيز نقل است: «خط عربی را نخستین بار در شهر انبار (از شهرهای ایران در دوران ساسانی) ساختند.»
اين نيز گواهي و سندي است، گوياي آن كه دبيره امروزين كه به دروغ خط عربي ناميده ميشود، دنباله‌رو و پيرو دبيره‌هاي ايران باستان است و به دست ايرانيان ميتواند ساخته شده باشد.

همانگونه كه گفته شد خود اعراب بر اين باور هستند كه دبيره و خط خود دگرگون شده دبيره نبطي، و الفباي نبطي نيز، برگرفته شده از دبيره و خط آرامي است و از اين روي، دبيره آرامي را مادر الفبای عربی می خوانند . آرامی ها گروهي بودند كه در زمينهاي بالاي شبه جزيره عربستان و پايين‌تر از ميان‌رودان(بين‌النهرين) زندگي ميكردند و سپس به ميان‌رودان رهسپار شده و در آنجا باشنده (ساكن) شدند. آنها در هزاره نخست پیش‌ترسايي (پيش از ميلاد) برای خود فرمانروايي برپا کردند ولی به زودي باج گزار كشور آشور شدند. به شَوند(دليل) گستردگی جغرافیایی مردماني که به زبان آرامي سخن ميگفتند، (از آسياي‌صغير تا ميان‌رودان و بخشهايي باختري فلات ايران )، بسياري سنگ‌نبشته و يافته‌هايي به زبان آرامي به يادگار مانده است.

اما پرسشي در اینجا پيش مي‌آيد و آن اين‌كه بر‌پايه کدامین گواهي و سند، این دبيره را «خط‌ آرامی» مي‌خوانند؟! تنها به این فرنود و انگيزه که نوشته هایی به زبان آرامی با اين دبيره نبشته شده است؟! پس با پروا (توجه) به اينكه سنگ‌نبشته‌هايي به زبانهای خوزی، انشانی، پارسی، هندی، قبطی و هتا(حتي) یونانی بسياري يافته شده است كه با اين خط نوشته شده‌اند، پس چرا خط فوق را خط خوزي يا خط انشاني يا خط هندي نميخوانيم؟!
اگر اين سخن درست باشد و نوشتن زبان آرامي به اين دبيره، فرنود و دليلي بر آرامي بودن اين خط است، پس امروز كه برخي ايرانيان، گاهي با الفباي لاتين، در وبگاههاي اينترنتي نوشته‌هاي خود را يادداشت ميكنند، چرا دبيره و الفباي لاتين را الفباي فارسي نناميم؟! مگر نه اينكه زبان فارسي را گاهي با اين الفبا مي‌نويسيم؟!

همانگونه كه داوي و ادعاي ما براي فارسي خواندن دبيره لاتين، به شوند بهره‌گيري از آن براي نوشتن زبان فارسي؛ بي‌پايه، مضحك و خنده‌دار است؛ آرامي خواندن دبيره باستاني خاور ميانه، به شوند آنكه چند سنگ‌نبشته به زبان آرامي را به آن خط نوشته‌اند؛ بي‌پايه و مضحك و خنده دار است.

اين زبان كه به دروغ، خط و الفباي آرامي مينامند؛ در حقيقت چه خطي بوده و چه نامي دارد؟

اكنون كه به دروغين بودن انگاره و ديدگاه آرامي بودن دبيره ‌باستاني گسترده در خاورميانه پي‌برديم، پژوهش خود را چنين ادامه ميدهيم كه دبيره‌اي را كه به دروغ خط آرامي ميخوانند، به‌راستي چه دبيره‌اي بوده و چه نامي داشته است؟

داريوش بزرگ در كوه ورجاوند و مقدس بگستان (بغستان) كه امروز با نام  بیستون ميشناسيم، سنگ نبشته ای سه زبانه از خود به يادگار گذاشته و رويدادهاي سالهاي نخست پادشاهي خود را نوشته است. در بند بيستم از ستون چهارم اين سنگ‌نبشته به نشانه‌اي برخورد ميكنيم كه گواهي و سندی بسیار ارزشمند از ديد تاریخی است. در اين بند داريوش شاه چنين ميگويد:

«به خواست اهورامزدا این [كه تو ميخواني]، خطي است كه من ساختم (منظور خط ميخي است كه كتيبه را با اين خط نوشته اند). به جز این، [دستور دادم اين متن را] به زبان و خط آریایی هم بر روی لوح و هم روی چرم نوشته شد. [همچنين] جز آن، پیکر خود را هم بساختم و جز آن، تبارنامۀ خود را نوشتم. در پیش من این نوشته خوانده شد. پس از آن، من این نوشته ها را همه جا در میان کشورها فرستادم.»

براي پايستن و اثبات تاريخي بودن اين سنگ‌نبشته ارزشمند، گواهي و سندي تاريخي ديگر، در جايي دورتر بدست‌ آمده است. این گواهي و سند، رونوشتی است از سنگ‌نبشته بیستون که در جزیره الفیل مصر یافت شده و دست‌واژه‌هاي آن عينا از روي كتيبه بيستون نوشته شده است و نيك‌نژادي و اصالت تاریخی سنگ‌نبشته بيستون را ناگزير استوار مي‌سازد.

این سنگ‌نبشته و رونوشت آن از اینرو می توانند ارزشمند باشند که در آن داریوش شاه، آشكارا دبيره و خطی را که به گونه گسترده و رایج و شاید آگاهانه و از روي بدانديشي و غرض‌ورزي، امروزه خط آرامی نامیده شده است را دبيره و الفباي «آریایی» می خواند و سپس بر این پافشاري می ورزد که به دستور او الواح نوشته شده با این دبيره در كشورهاي زير دست داريوش و شاهنشاهي هخامنشي پخش گشته و گسترش یافته است.

آشکار است دبيره‌اي که روی چرم نوشته می‌شده است بي‌گمان خط میخی نبوده است. اين خط نرم كه به روي پوست نوشته مي‌شده، دبيره‌اي بوده که در زمان داريوش آن را «خط آريايي» مي‌ناميدند و امروزه آن را به نادرستي و اشتباه (و شايد آگاهانه و به عمد) «آرامی» می‌خوانند.

پيدايش دبيره و ديوانسالاري و نوشته و الفبا و خط، همانگونه كه گفته شد در ايران به روزگاران بسيار دور بازميگردد و از ديرباز نيز شايد با همين دبيره آريايي كه داريوش شاه در سنگ‌نبشته بيستون گفته است، ناميده ميشده است. در شاهنامه ی فردوسی آغاز پيدايش خط و نوشته در ايران به دوراني بسيار دور و به روزگاران تهمورث باز ميگردد:

نبشتن به خسرو بیاموختند /// دلش را به دانش برافروختند ي
نبشتن یکی نه که نزدیک سی /// چه رومی چه تازی و چه پارسی
چه سغدی چه چینی و چه پهلوی ///ز هر گونه‌ای کان همی بشنوی يي


به درستي دبيره آريايي می تواند پيش از هخامنشيان و در روزگار مادها و شايد پيش از مادها در اين سرزمين اهورايي نوآوري و اختراع شده باشد، و در زماني كه مادها بر كشور ویرانگر آشور چيره شدند، به دست مادها در خاورميانه همه‌گير شده و رواگ(رواج) یافته باشد.

دیائوکو ‌شاه ماد، كشوري نيرومند را پایه‌گزاری کرد که سالها بعد به دست نواده او، هوخشتره (=كيخسرو) به نخستين شاهنشاهی ايران دگرديس(مبدل) گشت.

در اينجا پرسشي پيش مي آيد كه چون مادها پيش از پيروزي بر آشوريان، زماني را باج‌گزار آشوريان بودند، پس شايد اين دبيره از آشوريان‌سامي‌نژاد به مادهاي‌ايراني‌نژاد رسيده باشد؟ پاسخ چنين است که در آن زمان دبيره اشوریان، «خط میخی آشوری» بود و با توجه به يافته‌هاي باستان‌شناسي و سنگ‌نبشته‌هاي بازمانده از آشوريان ، در زمانی که سارگون‌دوم شاه آشور بر ماد چیره شد، خط آشوریان میخی بوده و هیچ سنگ‌نبشته‌ای به خط آريايي (كه امروز به دروغ آرامي ناميده‌اند)، باشنده نيست. چنين است که با نابودي آشوريان به دست مادها و يكپارچه شدن سرزمين ايران، خط آریایی در این سرزمین و میان‌رودان رواگ(رواج) یافته و نوشته‌هاي به زبان آرامي، همچون نوشته‌هاي به زبان پارسي و خوزي و انشاني و قبطي و هندي، به اين خط نگاشته شده است و همانگونه كه گفته شد داوي و ادعاي اينكه این دبيره آرامی است چون زبان آرامی به وسیله این خط نبشته شده است همان اندازه ناپيوسته و نامربوط و مضحك است که براي نمونه بگوييم چون امروز برخي فارسي را با الفباي لاتين (و با نام دست‌ساز فينگليش) نگارش ميكنند پس الفباي لاتين را الفباي فارسي بناميم!

پرسمان و موضوع دبيره و زبان دو جستار جدا از هم هستند و وجود نگارش به یک زبان شَوندي بر نامیدن آن خط به آن زبان نیست، همانگونه که امروز اگرچه زبان فرانسه و اسپانیولی داریم ولی دبيره‌اي به نام خط اسپانیايي یا فرانسوي باشنده نيست و دبيره آنها را با نام الفباي لاتين مي‌نامند.

دبيره آريايي كه به دروغ نام خط آرامي را در چند دهه اخير بر آن نهاده‌اند، نه تنها در میان بخشهای آرامی‌نشينِ سرزمين ايران و خاورميانه، بسا همان‌گونه که گفته شد، در سراسر سرزمين ايران یافت شده است و این دیگر فرنودي است که این پرسش را پیش آوريم که براستی چرا این دبيره را با پافشاري خط آرامی می خوانند؟ همانگونه كه پيشتر گفته شد سنگ‌نبشته‌هايي به زبانهای خوزی، انشانی، پارسی، هندی، قبطی و یونانی با اين دبيره در دست است ولی بي‌گمان این دبيره، هندی، قبطی، يوناني‌و... نيست همانگونه كه آرامی هم نیست و آرامی نامیدن این خط با قطعیت کمی شك برانگيز و قابل تامل است.
چه ميتواند باشد مگر كژ‌كردن و تحريف تاریخ برای نهاد‌سازي و هويت‌سازي اعراب و سپس چيستي‌زدايي و هویت‌زدایی از ايرانيان كه وارثان بنيادين و اصلي آن هستند؟

شگفت‌انگيزتر از آن چنين است كه ما نيز بدون اندیشه، این باور را پذيرفته و گسترش داده‌ايم و خودمان دبيره و خط باستاني يادگار نياكانمان را كه همانا دبيره‌آريايي و به زبان امروزين خط فارسي است، را خط عربي ميخوانيم! اعراب تا آنجا که تاریخ گواه است هيچ دبيره و خطي براي نوشتن نداشته‌اند و هتا با هنر خواندن و نوشتن بيگانه بوده‌اند، و دبيره‌اي که از حمیر و انبار به حجاز رفته و در زمان پيدايش اسلام گسترش یافته است، خط عربی نیست بلکه دبيره‌ پارسي است كه زبان عربی را با آن مينوشتند و چون آثار مکتوب در سده‌هاي نخستين اسلامی و پس از آن، به زبان عربی نوشته میشد، دبيره‌اي که با آن، زبان عربی نگاشته می گردید، به نام «خط عربی» پرآوازه گردید و به همین آساني چيستي،هویت و ریشه اين دبيره باستاني دگرگون گشت و سپس در زمان كنوني كوشش شد تا براي اين دبيره ايراني كه اكنون عربي ناميده ميشود، شناسنامه‌اي ساخته و آن را نه دگرگون شده دبيره پهلوي‌ايراني، بلكه بازمانده از دبيره نبطي و نبطي را بازمانده از دبيره‌اي دروغين به نام آرامي كه هرگز در درازاي تاريخ باشنده نبوده و وجود خارجي نداشته، بنامند.

ولی دردناك‌ترين بخش اين تاريخ‌سازي‌هاي جهان غرب و جهان عرب، زماني است كه ميبينيم ما ايرانيان نيز با آنها همسو شده و يادگار پدرانمان را دو دستي به آنها پيشكش كرده‌ايم.

***

دبيره و خط آريايي که بر پایه گفته داريوش در کتیبة بیستون، روی چرم نوشته شده بود، دبيره‌اي بود که در درازنای تاریخ ایران، دبیران ایرانی در آن دگرگونیهایی پدید آوردند و به یاری آن دبيره‌هاي پارتی اشكاني ، سغدی، مانوی، سریانی، پهلوی کتیبه‌ای، پهلوی کتابی ، پهلوی مسیحی ، اوستایی (دین دبیره ) و بسیاري دبيره‌ها و خط‌هاي دیگر را پدیدآوردند. دبيره فارسی كه امروزه با آن سرگرم نوشتن هستيم و از روي ناآگاهي آن را خط عربي ميخوانيم نيز، در راستاي همین روند فَرگَشت و تكامل دبيره در ایران. دبیرانِ دانشمند و هوشمند ایرانی که معمولاً با یک یا چند دبيره و الفبای زمان خود مانند پهلوی، سریانی، سغدی، مانوی و اوستایی آشنایی داشته‌اند، می‌توانستند بهتر از هر کس دبيره و خط فارسی امروز را پدید آورده و آيين‌مند ساخته باشند.

آري خطي كه ما امروز به آن مينويسيم، دنباله خطهاي پهلوي و اوستايي و مانوي و ... است كه آنها نيز خود دنباله خط آريايي هستند كه در زمان هخامنشيان و پيش از آن، در زمان مادها و شايد حتي در زمان زرتشت مورد استفاده قرار ميگرفت.










سنجش خط فارسی امروز ما با الفبای کهن ایرانی و الفبای نبطی . بنگرید که چگونه الفبای نبطی را که هیچ پیوستگی با خط امروز ما ندارد ، مادر الفبای امروزین می نامند.

نويسنده: بهمن انصاري

 

مهرمیهن می افزاید :

استاد فریدون جنیدی در این باره می نویسد :

خط کنونی فارسی از پهلوی گرفته شده و یکی از بهترین خط‌ ها برای دانش است. خط فارسی کنونی یکی از تنها خط‌هایی است که هُزوارش ندارد. هُزوارش زمانی است که چیزی به ترتیبی نوشته و به ترتیب دیگری خوانده شود. مانند night در انگلیسی که اصلا gh آن خوانده نمی‌شود. این در خط زبان‌هایی چون فرانسه و آلمانی هم هست. اما در ایتالیایی اصلاح شده و این افتخار ماست که خط فارسی هزوارش ندارد و بهترین خط برای دانش است و در پهلوی و اوستایی ریشه دارد و تبار خودش را می‌شناسد. ما این خط را از خط عربی نگرفته‌ایم، بلکه از خط اوستایی گرفته‌ایم. زبان عربی خط نداشته و با خط‌هایی چون سریانی نوشته می‌شده است. ما از روی حساسیت‌های نابجا، حقایق تاریخی را از نظر دور می‌داریم. اگر خط پهلوی را بشناسید، می‌بینید که واکه‌های خط کنونی فارسی از پهلوی گرفته شده است. عرب‌ها هم خط‌شان را از فارسی گرفته‌اند و واکه‌هایی چون «ع» و «ظ» و «ط» را هم که مال خودشان بوده، دبیرهای ایرانی برای آن‌ها ایجاد کرده‌اند.

  • بازدید: 3336
 

دیدگاه ها 

 
+2 #1 رشید دمهری 19 خرداد 1392 ساعت 18:56
در این رابطه نوشته ( حافظه تاریخی ) را هم ملاحظه فرمائید

http://iran-asha.blogfa.com/post-137.aspx

با سپاس از مهر ایران

رشید دمهری
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
-2 #2 Romeo 23 مهر 1393 ساعت 01:30
Salaam
"خط فارسی هزوارش ندارد"
خواهر --> خاهر
خواهید --> خاهید
خواب --> خاب
پس اینا چیین؟؟
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
+1 #3 آریایی 12 دی 1393 ساعت 02:04
دم شما گرم.من یکی که هر وقت به تار نمای مهر میهن سر میزنم کلی حال میکنم.امروزه که در حق فرهنگ بزرگ ایران بسیار ظلم میشه شما در حد امکان به این فرهنگ بزرگ که بشریت مدیون آن است خدمت میکنید.به امید خدا ایرانیان روزی به خود بیان و قدر آنچه که دارن بیشتر وبیشتر بدونن.کاش شما در شبکه های اجتماعی بیشتر فعال بشین.وطن پرست تو این خاک مقدس کم نداریم.
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
+2 #4 مهرتاش 03 بهمن 1393 ساعت 01:25
با تشكر فراوان از استاد بهمن انصاري نويسنده اين مقاله
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
+1 #5 محمدرضاقیاسی 26 اسفند 1393 ساعت 20:57
درودبرشما
باقدردانی اززحمات استادان ارجمندوشماعزیزان گرانقدرکه این مطالب مهم وارزشمندراجهت آگاهی دراختیارعموم قرارمیدهید.سربلندباشید
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
+3 #6 علی 28 خرداد 1394 ساعت 22:32
گفتاورد Romeo:
Salaam
"خط فارسی هزوارش ندارد"
خواهر --> خاهر
خواهید --> خاهید
خواب --> خاب
پس اینا چیین؟؟


سلام

چون نمیگقتند خاهر بلکه میگفتند (خو آ هَر = khooaahar )
الان در فارسی دری نیز همچنان خو آ هر و خواب را خو آ ب میگویند

با تشکر
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
+1 #7 سپهر 22 مهر 1394 ساعت 00:09
بسیار سپاسگذارم از شما. آیا این امکان وجود داره که با ویکیپدیا مکاتبه کرد و دست کم اونجا این اشتباهو درست کرد؟ از یه جایی باید شروع کرد. بازم سپاس.
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
0 #8 انشانی 20 دی 1394 ساعت 14:33
درود بر شما هم میهنان گرامی
گفتنی است که در تارنمای ویکیپدیا و در بخش انگلیسی آن، با جستوجوی گزاره ی
persian script مشاهده میکنید که که نوشته شده: دبیره ی پارسی بر بنیاد دبیره ی عربی است. از شما در خاست میشود که این ایراد را بهسازی کنید. سپاس
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
-2 #9 نژادپرستی یعنی سقوط یعنی هیتلر 31 اردیبهشت 1395 ساعت 00:00
ای فرزندان آدم
ای کاش که هدف شما دانش افزایی بود
آنگاه با چشمی افتخار آمیز به نوشته هایتان مینگریستیم
که زیباپژوهشتان را برای بهره وری دیگران گذاشته اید
افسوس از رگه های نژاد پرستانه در پشت این نگارشهایتان...افسوس
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
0 #10 کیوان 19 تیر 1395 ساعت 05:12
گفتاورد نژادپرستی یعنی سقوط یعنی هیتلر:
ای فرزندان آدم
ای کاش که هدف شما دانش افزایی بود

دوستِ من، منم چون شما از نژاد پرستی بیزار و بیمناکم.
باوجودِ نکته هایِ قابلِ گفتگو، در بیشترِ جاهایِ نوشته یِ بالا از برخوردِ علمی بویی به مشام نمیرسه. آقایِ انصاری درپیِ به دست آوردنِ حقیقت نیست بلکه حکمِشو از پیش صادر کرده. مثلن اگه از نقطه هایی که احتمالن به کوشش اقایِ فریدونِ جنیدی به نویسه های پهلوی اضافه شدَه ن، بگذریم، گروههایِ (ا، خ و ه) و نیز (ج، د، ذ، گ،و ی) فرقی با هم ندارن. از نگاهِ من با کمی فانتزی میشه بینِ نویسه هایِ پهلوی برای ب، ر، س و ل شباهتایی
(اونم به زور) پیدا کرد. ایشون میگن شصت درصد.
من با همه یِ احترامی که برایِ آقایِ جنیدی به خاطرِ کوششِ سترگشون در بازنگریِ شاهنامه و در شیوه یِ آموزشِ الفبه یِ پهلوی و آقای انصاری نویسنده یِ متنِ بالا قایلم، در نگرشِ ایشون و همفگراشون گرایشهایِ شدیدِ آریایی پرستی رُ میبینم. انگار که آریاییها هنگامِ کوچهایِ چندهزارسالَه شون از شمال دریایِ خزر به فلاتِ ایران و سپس به اروپا سرِ راهشون حقِ مردمِ بومی رُ پامال نکردن و ساکنانِ پیشینِ اون سرزمینا اصلن منتظرِ نیاکانِ بزرگوارِ ما بودن تا با کمالِ میل زمینا وُ داروندارشونو در طیقِ اخلاص زیر پایِ اونا بریزن؟؟!! بگذریم از تعریفِ ایشون از هزوارش که تا حدودی جوابشو خاننده یِ دیگه یی داده.
پاسخ دادن به این دیدگاه
 
 
0 #11 kolla 19 شهریور 1395 ساعت 09:01
گفتاورد کیوان:
دوستِ من، منم چون شما از نژاد پرستی بیزار و بیمناکم.
باوجودِ نکته هایِ قابلِ گفتگو، در بیشترِ جاهایِ نوشته یِ بالا از برخوردِ علمی بویی به مشام نمیرسه. آقایِ انصاری درپیِ به دست آوردنِ حقیقت نیست بلکه حکمِشو از پیش صادر کرده. مثلن اگه از نقطه هایی که احتمالن به کوشش اقایِ فریدونِ جنیدی به نویسه های پهلوی اضافه شدَه ن، بگذریم، گروههایِ (ا، خ و ه) و نیز (ج، د، ذ، گ،و ی) فرقی با هم ندارن. از نگاهِ من با کمی فانتزی میشه بینِ نویسه هایِ پهلوی برای ب، ر، س و ل شباهتایی
(اونم به زور) پیدا کرد. ایشون میگن شصت درصد.
من با همه یِ احترامی که برایِ آقایِ جنیدی به خاطرِ کوششِ سترگشون در بازنگریِ شاهنامه و در شیوه یِ آموزشِ الفبه یِ پهلوی و آقای انصاری نویسنده یِ متنِ بالا قایلم، در نگرشِ ایشون و همفگراشون گرایشهایِ شدیدِ آریایی پرستی رُ میبینم. انگار که آریاییها هنگامِ کوچهایِ چندهزارسالَه شون از شمال دریایِ خزر به فلاتِ ایران و سپس به اروپا سرِ راهشون حقِ مردمِ بومی رُ پامال نکردن و ساکنانِ پیشینِ اون سرزمینا اصلن منتظرِ نیاکانِ بزرگوارِ ما بودن تا با کمالِ میل زمینا وُ داروندارشونو در طیقِ اخلاص زیر پایِ اونا بریزن؟؟!! بگذریم از تعریفِ ایشون از هزوارش که تا حدودی جوابشو خاننده یِ دیگه یی داده.

هرگز میهن پرستی را با نژاد پرستی اشتباه نکنید دوم آنکه در زمانه ای که به اریاییی حمله میکنند بایست اریایی از گذشته خود بدانند تا بتواند با اعتماد به نفس به جلو حرکت کند.سپاس از ابن مقاله و این سایت
پاسخ دادن به این دیدگاه
 

دیدگاه خود را بنویسید

▒ خواهشمندیم :
◄ دیدگاه های خود را در پیوند با همین جستار بنگارید.
◄ برای سپاسگزاری یا گله گذاری از جستار ، از امتیازدهی بهره ببرید.
◄ از فرستادن دیدگاه های همانند (تکراری) بپرهیزید.
◄ چنانچه پرسشی دارید آن را در انجمن پرسش و پاسخ برشمارید.
--------------------------------------------------------
√ مهرمیهن در ویرایش دیدگاه ها آزاد است.
√ دیدگاه های شما پس از بررسی نمایش داده می شود.


تبلیغات
تبلیغات
گفتگو و پرسش و پاسخ
تبلیغات
داستانزد ایرانی

هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد

هر سخنی را نمی توان در هر جایی به زبان آورد و باید شرایط را سنجید

پیشنهاد
تبلیغات
تبلیغات
پیام های کاربران
تبلیغات


Your SEO optimized title