میهن نما
میهن نما
گفتاورد

استاد منصور رستگار فسایی

ایران سرزمینی است که به دوام و استواری در چهار راه گیتی می بالد . چنان که در برابر تمام یورش ها پایدار و نستوه ، ایستادگی کرده است . مردمان این خاک ، نسل اندر نسل ، مفهوم ایرانی بودن و ایرانی ماندن را به فرزندان خود منتقل کرده اند . ایرانیان پس از پذیرش اسلام ، پادشاهی فرهنگی را جانشین پادشاهی سیاسی کرده و هرگز از حضوری موثر و ژرف در جهان برکنار نبوده اند .

استاد منصور رستگار فسایی

کاربردی
تبلیغات
شاهنامه ی فردوسی
تبلیغات
میانگین امتیار کاربران: / 4
بسیار بدبسیار خوب 

سخن گفتن

یکی از بی فرهنگی هایی که چندین سال است در میان جوامع گوناگون روان شده است پریدن میان سخن یکدیگر در هنگام سخن گفتن است . این بی فرهنگی به برنامه های تلویزیونی ، گفتگوهای دو سویه ، و حتی مصاحبه ها و سخنرانی ها هم کشیده شده است !

استاد فریدون جنیدی درباره ی آداب سخن گفتن و احترام به دیگری در هنگام سخن گفتن در ایران باستان چنین می فرماید :

در جنگ رستم و اسفنديار که حدود 2800 سال پيش اتفاق افتاده، وقتي رستم صحبتش تمام مي‌شود، اسفنديار مي‌گويد «بمان» يعني اجازه بده. «بمان تا بگويم هر آن را که هست / يکي گر دروغ است بنماي دست» يعني دستت را بلند کن. وسط صحبت من مي‌خواهي وارد بشوي دستت را بلند کن. ما چنين کشوري هستيم که متأسفانه از آن دور افتاده‌ايم اين خيلي مهم است که 2800 سال پيش بايد براي وارد شدن به سخن ديگري کف دستت را نشان بدهي. خب وقتي ما اين فرهنگ را نمي‌شناسيم، بايد چه کار کنيم.

در فرهنگ اسلامی نیز چنین چیزی بسیار زشت پنداشته می شود چنانکه:
قال النبی(ص): من عرض لاخیه المسلم المتكلم فی حدیثه، فكانما خدش وجهه.
پیامبراعظم(ص) فرمود: هركس میان صحبت برادر مسلمان خود بپرد و حرف او را قطع نماید، مثل این است كه صورت او را مجروح و خون آلود نموده است.

بنابراین می بینیم که هم در فرهنگ ایرانی و هم در آموزه های اسلامی پریدن میان سخن دیگران کار پسندیده ای نیست . بکوشیم با احترام به دیگران و اندکی بردباری ، فرهنگ گفتاری خود را بالا ببریم .

کسانی که با شتاب میان سخن دیگران می پرند ، گفتارشان خام و بی مایه است زیرا بی اندیشیدن و با شتاب آنرا بزبان رانده اند و بنابراین برآیند خوبی نیز از گفتارشان بدست نمی آید . نیک است برای سخن گفتن نخست بیندیشیم و سپس زبان بگشاییم و پند سعدی شیرازی را بکار ببندیم :

مزن تا توانی بگفتار دم

نکو گوی گر دیر گویی چه غم

بیندیش و آنگه بر آور نفس

و زان پیش بس کن که گویند بس

.................

سرچشمه های نوشتار :

گفتگوی استاد جنیدی با ماه نامه ی علوم انسانی

مهرنامه وسایل الشیعه، ج8، ص472

گلستان سعدی - دیباچه

پژوهش : مهدی زیدآبادی نژاد (گروه نویسندگان مهرمیهن)

  • بازدید: 2007
 

دیدگاه ها 

 
0 #1 hasti 25 دی 1394 ساعت 21:53
خیلی به دردم خوردممنونم ولیاگه بیشتر بود بهتر بود
پاسخ دادن به این دیدگاه
 

دیدگاه خود را بنویسید

▒ خواهشمندیم :
◄ دیدگاه های خود را در پیوند با همین جستار بنگارید.
◄ برای سپاسگزاری یا گله گزاری از جستار ، از امتیازدهی بهره ببرید.
◄ از فرستادن دیدگاه های همانند (تکراری) بپرهیزید.
◄ چنانچه پرسشی دارید آن را در انجمن پرسش و پاسخ برشمارید.
--------------------------------------------------------
√ مهرمیهن در ویرایش دیدگاه ها آزاد است.
√ دیدگاه های شما پس از بررسی نمایش داده می شود.


برگ نخست فرهنگ ایران در هنگام گفتگو،میان سخن یکدیگر نپریم
تبلیغات
تبلیغات
گفتگو و پرسش و پاسخ
تبلیغات
داستانزد ایرانی

آب از دهان سرازیر شدن

بسیار شیفته چیزی بودن

پیشنهاد
تبلیغات
پیام های کاربران
تبلیغات


Your SEO optimized title